geluk

 Vele, vele jaren heb ik voor mijn schoonmoeder (ouders) gezorgd. Het was soms heel moeilijk en heel zwaar, daar ze reeds 20 jaar geleden de diagnose Alzheimer gekregen heeft. Het is een onbegrijpelijke ziekte, die soms heel moeilijk te vatten was.

Maar ik ben als kind, en jong meisje jaren  lang in een drie generatie gezin  opgegroeid. Thuis was zorgen voor elkaar  de gewoonste zaak van de wereld. Er werden geen vragen gesteld, het was gewoon doen. Gewoon elkaar helpen waar nodig.

Maar nu is mijn schoonmoeder sinds twee jaar woonachtig (ze is 98 jaar) in het woon- en zorgcentrum  "Ter Luchte" te Ruddervoorde.

Toen ik deze morgen bij haar op bezoek ging en ze me zag, herkende ze me onmiddellijk.  Dit zag ik aan haar manier van verwelkomen op haar gezicht. Ze keek me aan, en straalde. Wat ben ik blij dat ik je zie, zei ze me, wel vier maal toe. Ze stak haar hand uit, nam mijn hand, en aaide mijn hand tegen haar wang. Ik kan niet beschrijven hoe ik me voelde. Op zulke momenten, is alles wat er ook maar kan zijn gebeurd, voortvloeiend uit de ziekte, vergeten. Dit zijn momenten om te koesteren, en alle zorgen die er geweest zijn , vloeien weg.

Wanneer je bepaalde gebeurtenissen een naam mag  geven dan  noem ik dit zalig moment       "Geluk".

Liliane

 

op 01 augustus 2012
LCP